Γύρισα από τις διακοπές. Γκρίνιαξα για λίγο. Μετά κατάλαβα ότι δεν μου πάει η γκρίνια και σταμάτησα κι άρχισα να κάνω σχέδια γι’ άλλες διακοπές και ύστερα ένα σωρό πράγματα συνέβησαν. Πήγα για ψώνια αλλά δεν μπορεσα να αγοράσω τίποτε. Μου φαινόταν ότι είχα τα πάντα. Μάλλον κάτι έπαθε η ανάγκη μου για κατανάλωση. Θα δω λίγο τηλεόραση μπας και μου περάσει. Διάβασα και το προηγούμενο ποστ μου και κατάλαβα τι εννοεί ένας φίλος μου όταν με αποκαλεί αηδιαστικά αισιόδοξη. Μετά αποφάσισα να διαβάσω για τον Σεπτέμβρη αλλά  το σχέδιο ναυάγησε. Κι έτσι, αφού βαρέθηκα την Θεσσαλονίκη αποφάσισα να πάω στην Χαλκιδική και ήταν ωραία, γνώρισα ένα σωρό κόσμο και είδα άλλον κόσμο που ήξερα και παίζαμε επιστραπέζια όλοι μαζί. Αλήθεια, πότε θα μεγαλώσω; Και μετά -αχ όλα σε μένα συμβαίνουν- μέσα σε μια κατάμεστη θαλασσα κατάφερα να είμαι αυτή που πιάστηκε σε ένα αγκίστρι. Ένας γιατρός που ήταν εκεί μου το αφαίρεσε με μια τραυματική επέμβαση κατά τη διάρκεια της οποίας έδωσα ένα φαντασμαγορικό show. Είχαν μαζευτεί και ένα σωρό περίεργοι. Απορώ αν ηδονίζονταν από τα «Πονάω Πονάαααω» ή από την θέα του φρέσκου αίματος. Όπως και να χει πέρασε κι’ αυτό γύρισα τώρα πάλι στη Θεσσαλονίκη που είναι γεμάτη σκόνη και νέφος και ζέστη και μέσα σ’ όλα εγώ προσπαθώ να περπατήσω γιατί όπως πάντα θέλω να πάω παντού, να μην χάσω τίποτε. Κουτσαίνω  (από το αγκίστρι) αλλα δεν πτοούμαι. Πήγα ήδη για υπεράριθμους καφέδες και το βράδυ σκοπεύω να συνεχίσω. Ελπίζω να μην βρεθώ στο ίδιο μέρος με τον έρωτα της ζωής μου σήμερα. Φαντάσου να ναι κει αλλά να μην θέλει να με γνωρίσει επειδή κουτσαίνω. Τρομακτικό. Μέσα σ’ όλα αυτά  έλυσα και 2 τόμους Γρίφο και έμαθα ένα σωρό πράγματα. Το ξέρατε ότι υπήρχε βυζαντινός ναύαρχος με το όνομα Νασαρ;

Σε δυο μέρες φέυγω διακοπές. Δίνω και δυο μαθήματα στο ενδιάμεσο, παράπλευρες απώλειες μιας ζωής στο πολυμίξερ. Με υπέροχες μουσικές φτιάχνω τη βαλίτσα μου και δεν διαβάζω . Ακούω  τ’ αγαπημένα τραγούδια μιας άλλης ψυχής. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ,  ξαφνικά καταλαβαίνω! Υπάρχει τόσο ομορφιά εκεί έξω και τόσα πράγματα που περιμένουν να τ’ ανακαλύψω  και δεν ξέρω, κάτι έχω πάθει. Είμαι ευτυχισμένη, θα φύγω διακοπές με τους πιο αγαπημένους μου φίλους. Εκεί δεν θα χρειάζεται να προσπαθώ πια, θα είμαι ο εαυτός μου και θα ξεχάσω παρελθόν και μέλλον. Θα αφήσω τα πάντα πίσω μου και θα κολυμπήσω σε πανέμορφες ακτές.

Είμαι ευτυχισμένη, νιώθω  πιο όμορφη από ποτέ και τόσο μα τόσο αποφασισμένη να αγαπήσω τον εαυτό μου πέρα ως πέρα. Είμαι ευλογημένη, έχω φίλους που με αγαπούν και τους αγαπώ. Είμαι τυχερή, σκάω από υγεία!

Ήρθε το καλοκαίρι και ο ήλιος μου φτιάχνει το κέφι.

Και θυμάμαι, πόσα θυμάμαι! Θυμάμαι  βόλτες με τα ποδήλατα και  κρυφτό. Θυμάμαι να μαθαίνω κολύμπι. Θυμάμαι γδαρμένα γόνατα. Θυμάμαι απέραντες παραλίες. Θυμάμαι καλοκαιρινούς έρωτες από δω και από κει. Και βραδινά μπάνια. Και παιχνίδια στην άμμο. Και Α-γιούτο Τρίκορφο. Θυμάμαι Σαντορίνη πρώτη φορά με φίλους.  Θυμάμαι Καρπούζι και τυρί. Θυμάμαι καλοκαίρι στην Αλεξανδρούπολη. Θυμάμαι να φτιάχνω πύργους στην άμμο

Είμαι ευτυχισμένη, ήρθε το καλοκαίρι, οι εργασίες τελείωσαν,  η εξεταστική τελειώνει, τα ιδιαίτερα τελείωσαν, τα γερμανικά τελείωσαν,  το δίπλωμα οδήγησης  τελείωσε το ίδιο και οι ατελείωτες ώρες στην γραμμή 5 του ΟΑΣΘ.

Είμαι ελεύθερη, είμαι ανάλαφρη, είμαι φτερό στον άνεμο!

Καλό Καλοκαίρι λοιπόν !

- Να πάρω αυτο το παιχνίδι μπαμπά;

- Όχι

- Να πάρω αυτο το παγωτό μπαμπά;

- Όχι …

Αυτή την απάντηση άκουγα από τον πατέρα μου κάθε μέρα για πολλά χρόνια όταν ήμουν παιδί. Δεν το έκανε επειδή είχα υπερβολικές απαιτήσεις ή επειδή δεν μπορούσε να αγοράσει αυτά που ζητούσα αλλά επειδή θεωρουσε ότι η σωστότερη παιδαγωγική μέθοδος είναι να λες στο παιδί σου όσο περισσότερα όχι μπορείς.

Δεν είμαι ειδικός στην ψυχολογία όμως, διαβάζω και ακούω από πολλές πηγές ότι το μεγαλύτερο μέρος του χαρακτήρα διαμορφώνεται κατά την παιδική ηλικία. Έτσι, δυστυχώς ή ευτυχώς η ανατροφή που θα πάρουμε από τους γονείς μας είναι αυτή που αργότερα θα καθορίσει τη συμπεριφορά μας με τρόπους που ίσως δεν συνειδητοποιούμε.

Τώρα πια λοιπόν, κρυφά μέσα μου ευχαριστώ τον πατέρα μου, ο οποίος διαλέγοντας αυτόν τον δύσκολο δρόμο – αν αναλογιστεί κανείς το πόσο πιο εύκολο είναι να πεις ένα απλό ναι και να γλιτώσεις από γκρίνια και καυγάδες – μου έμαθε πως δεν μπορώ να κάνω πάντα ότι θέλω και ότι δεν είμαι το κέντρο του κόσμου. Μπορώ να πω ότι αυτή η βαθιά ριζωμένη πλέον αντίληψη με έχει βοηθήσει να γίνω ένας πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

Κάποιοι με έχουν ρωτήσει γιατί είμαι σχεδόν πάντα καλοδιάθετη. Γιατί να μην είμαι; Τι άλλο να ζητήσω στη ζωή μου? Έχω υγεία και ευημερία, ζω άνετα και χωρίς στερήσεις ,έχω φίλους και οικογένεια. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ αυτό το ανικανοποίητο που έχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου και αλήθεια, αναρωτιέμαι αν θα γέμιζε αυτό το κενό ακόμα και αν γινόταν πλανητάρχες ή νομπελίστες ποιητές.

Βλέπω ανθρώπους που αν το παραμικρό πάει στραβά ή αν δεν γίνει το δικό τους δυσανασχετούν σε υπερβολικό βαθμό. Αναμφισβήτητα πρόκειται για ανθρώπους που δεν άκουσαν αρκετά ΟΧΙ μικροί. Αλήθεια, δεν φταίει κανείς για την ανατροφή που του έδωσαν. Και κάθε γονιός ανατρέφει το παιδί του όπως πιστεύει αυτός καλύτερα. Δυστυχώς, όμως άθελα τους επηρεάζουν την μετέπειτα ζωή μας με τρόπους που δεν φαντάζονται.

Φυσικά και οι γονείς μου δεν ήταν σε όλα τέλειοι. Γι’ αυτό συγχωρέστε με αν ίσως υπονόησα ότι είμαι υπεράνω του να γίνεται αυτό που θέλω ή οποιασδήποτε φιλοδοξίας. Και φιλοδοξίες έχω και όνειρα κάνω και το δικό μου θέλω να περνάει, απλά  αν τελικά δεν συμβεί αυτό που θέλω, δεν χάθηκε κι ο κόσμος!

I have a lust for life
cause of a lust for life.

Ξυπνάς το πρωί και έχει μια πανέμορφη λιακάδα ή μπορεί απλά έτσι να σου φαίνεται,  ο καφές είναι το ίδιο υπέροχος με το όνειρο που έβλεπες πριν ξυπνήσεις και συ είσαι έτοιμος να ζήσεις την καλύτερη μέρα της ζωής σου.  Είσαι έτοιμος να περάσεις καταπληκτικά και μοναδικά και υπέροχα γιατί απλά  είναι τόσο ωραίο να σαι ζωντανός.

Ναι λοιπόν είμαι 20 χρονών! Η ωραιότερη ηλικία που μπορεί να υπάρξει. Χιλιάδες όμορφες στιγμές με περιμένουν κι έχω σκοπό να γίνω απέραντα και εκστατικά ευτυχισμένη. Είμαι έτοιμη να πάω στα πιο λαμπερά πάρτι και στα πιο παρακμιακά μπαρ, να πιω χιλιάδες ποτά, να χορέψω ως το πρωί, να γνωρίσω τους καλύτερους ανθρώπους του κόσμου, να ερωτευτώ παράφορα και αμετάκλητα, να κάνω έρωτα ξανά και ξανά και ξανά…

Η ζωή απλώνεται μπροστά μου γεμάτη υποσχέσεις. Θα γιορτάσω ως το πρωί και μετά λίγο ακόμα την απέραντη ομορφία της νιότης μου. Όπως λέει και μια συγγραφέας:

Είμαι είσκοσι χρονών, το φωνάζω. Γεννήθηκα πριν από χιλιάδες χρόνια, είμαι είκοσι χρονών γεννιέμαι τούτη τη στιγμή, ποτέ δεν θα πεθάνω. Είμαι είκοσι χρονών, κυρίαρχος του κόσμου!

Δεν είμαι τρελή, τα μυαλά μου τα χω τετρακόσια. Οι σκέψεις μου είναι σαν τα χρωματιστά γυαλάκια του καλιεδοσκοπίου: μπερδεύονται, αλλάζουν σχήματα, χίλιες αντανακλάσεις, αλλά όλα είναι συμμετρικά και μαθηματικά μελετημένα.

Τι να πρωτοδώ; Τι να πρωτοζήσω;

Είμαι 20 χρονών! Κυρίαρχος του Κόσμου!

Στο λεωφορείο.

Σήμερα καθόμουν στο αστικό δίπλα σε μία κυρία η οποία μιλούσε στο κινητό. Και ενώ μιλούσε ξαφνικά ρωτάει τον συνομιλητή της:

Έμαθες τι έπαθε η Αναστασία;
…
Η Αναστασία πέθανε.
…
Άκουσες τι σου είπα;
…
Πέθανε η Αναστασία.

Και το είπε με μια φυσικότητα, μια ηρεμία σαν να μιλούσε για τον καιρό. Και μου φάνηκε κρίμα που αντιμετώπιζε τον θάνατο της κοπέλας αυτής σαν κάτι το τόσο αδιάφορο. Δεν την ξέρω την Αναστασία, δεν ξέρω αν ήταν καλή η κακιά, όμορφη ή άσχημη. Δεν μπόρεσα καν να νιώσω κάτι για το θάνατο της. Μου φάνηκε το ίδιο παγερά αδιάφορος με την κυρία αυτή. Απλά μου ακούστηκε περίεργα να το ανακοινώνει έτσι ψυχρά σε όλο το λεωφορείο. “Η Αναστασία πέθανε.”

Μην με παρεξηγήσετε, δεν έχω πρόβλημα με το θάνατο. Ούτε και αποφεύγω να τον σκέφτομαι ή να μιλάω γι’ αυτόν. Είναι ένα φυσικό επακόλουθο της ζωής, αυτό μ’ έμαθαν. Όλοι θα πεθάνουν και δεν είναι κάτι το περίεργο. Και οι γονείς μου και οι φίλοι μου και όλοι όσοι αγαπώ. Το θέμα για πολλούς είναι ταμπού και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Αν αναφέρεις κάτι σχετικό όλοι αρχίζουν τα φτου-φτου από δω και από κει και να σε κοιτούν λες και ξεστόμισες την υπέρτατη ύβρη. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για κάποιους να αντιμετωπίσουν την αλήθεια; Ο θάνατος είναι κάτι το απόλυτα φυσικό και αναμενόμενο. Ίσως να είμαι μακάβρια. Σίγουρα με στεναχωρούν όλ’ αυτά δεν είμαι αναίσθητη. Για την ακρίβεια είμαι άνθρωπος που σπαράζει η καρδιά του με κάτι τέτοια. Αλλά, εγώ δεν μιλάω γι’ αυτό. Απλά, δεν καταλαβαίνω αυτούς που αποφεύγουν όχι απλά να το συζητήσουν αλλά μέχρι και να τους περάσει από το μυαλό. Είναι σαν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.

Άλλωστε η αιωνιότητα με τρομάζει. Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο μαρτύριο από την αιώνια ύπαρξη….

Χωρίς τέλος.
Χωρίς λύτρωση.

Ιδέα μου είναι ή τελευταία η μουσική έχει πιάσει πάτο; Μήπως γίνομαι υπερβολική όταν λέω ότι δεν βγαίνει πια καλή μουσική; ίσως να μην ψάχνω στα σωστά μέρη. Είχα πάει και σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης πριν από ένα μήνα. Αλλά περισσότερο μου δημιούργησε αρνητικά συναισθήματα παρά μου άρεσε. Όσο για την λογοτεχνία, διαβάστε 2-3 σελίδες από την καινούργια εκδοτική επιτυχία (Twlight) και θα καταλάβετε. Τα άρλεκιν πιο καλογραμμένα είναι.

Τι θέλω να πω; Έχω την αίσθηση ότι βιώνουμε την παρακμή ή ίσως και μια ύφεση του δυτικού πολιτισμού. Μια κατρακύλα. Πολλών ειδών. Και μέσα σ’ όλα και πολιτισμική. Άλλωστε ο πολιτισμός για να υπάρξει απαραίτητες προϋποθέσεις είναι μια καλή οικονομία και μια καλή ζωή. Όταν η ζωή σου είναι γεμάτη προβλήματα και ιδιαίτερα οικονομικά δεν είσαι σε θέση να παράγεις πολιτισμό, ούτε καν για να είσαι πολιτισμένος ο ίδιος. Δεν θα συνεχίσω να μιλάω για τα οικονομικά προβλήματα, μάλλον έχουμε βαρεθεί να τα ακούμε. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ζω σε μια εποχή που της λείπει ο πολιτισμός, και σε μια χώρα που της λείπει ακόμα περισσότερο. Η κουλτούρα δεν είναι κάτι το διακοσμητικό. Η κουλτούρα είναι μέσα στην ψυχή. Ένα καλό βιβλίο μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το ίδιο και μια καλή ταινία. Η κάθαρση έρχεται μέσα από τον ‘φόβο’ και το ‘έλεος’ στο αρχαίο ελληνικό δράμα. Βιώνουμε εμείς την κάθαρση; Υπάρχουν γύρω μας τα ερεθίσματα για να μας οδηγήσουν στον εξευγένιση της ψυχής μας;

Είναι κρίμα, έχουμε τόση τεχνολογία και δεν μπορούμε να γίνουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι.

Δεν είχα ίντερνετ και ψαχούλευα τον υπολογιστή μου. Ανακάλυψα ότι τα τελευταία 2 χρόνια έχω γράψει αναρίθμητα ποστ τα οποία τελικά έμειναν μισοτελειωμένα και ξεχάστηκαν ή τα θεώρησα πολύ προσωπικά για να βγουν στην επιφάνεια. Ήταν σαν να ξανα-ανακάλυπτα τον εαυτό μου.Μερικά ήταν απλά μερικές γραμμές και άλλα δεν έβγαζαν νόημα αλλά παρόλ’ αυτά το διασκέδασα.

Είναι διδακτικό να ξαναδιαβάζεις κείμενα σου γιατί, εκτός από την αυτοκριτική που κάνεις αναγκάζεις τον εαυτό σου να γυρίσει πίσω και να σκεφτεί όπως σκεφτόσουν όταν έγραψες το ποστ. Αναρωτιέσαι, γιατί το είπα αυτό; Είναι αλήθεια πολύ έξυπνο αυτό που έλεγαν οι λατίνοι λοιπόν: Scripta manent. Πραγματικά, οι αναμνήσεις μπορεί να θάβονται, οι στιγμές να ξεχνιούνται αλλά διαβάζοντας σε μπορείς να βιώσεις μια ‘μεταφορά’ στον χρόνο και να ξυπνήσεις αναμνήσεις που δεν θυμόσουν ότι είχες.

Μετά, από αυτά φαντάζομαι περιμένετε να ανεβάσω τα εσώψυχά μου or something, αλλά καμία σχέση. Απλώς θα ποστάρω 2-3 προβληματισμούς μου που ίσως να μην τους έχω τώρα πια τόσο έντονα αλλά τότε με είχαν απασχολήσει οπότε θέλοντας να μείνουν κάπου και όχι να χαθούν στο επόμενο format θα τους ποστάρω.

Πάντως, αν τυχόν γράφετε και σεις, δοκιμάστε να ξαναδιαβάσετε τον εαυτό σας και που ξέρετε, μπορεί να είχατε βρει τη λύση σε κάποιο πρόβλημα σας τότε και να το έχετε ξεχάσει!

Έχω εξεταστική σε μία βδομάδα. Την πιο σημαντική. Ή θα περάσω 4 μαθήματα ή θα χάσω ένα χρόνο λόγω τομέα. Παρόλ’ αυτά ΔΕΝ διαβάζω. Τουλάχιστον όχι παραγωγικά. Δεν μπορώ. Εδώ και ένα μήνα όλη μέρα διαβάζω αλλά δεν καταφέρνω τίποτε. Προσπαθώ να φτιάξω ένα πρόγραμμα, να συγκεντρωθώ. Αντ’ αυτού τ’ αφήνω όλα μισά και μισοκούτελα και προχωράω στο επόμενο μάθημα, το οποίο με τη σειρά του κάνω ότι το διάβασα και προχωράω. Δεν ξέρω τι να κάνω για να διαβάσω. Δεν ξέρω πως να με πείσω. Σε μια βδομάδα θ’ αντιμετωπίσω τον τρόμο της λευκής κόλλας που δεν θα έχω με τι να την γεμίσω. Ασκήσεις που θα προσπαθήσω απεγνωσμένα να λύσω και μια πνευματική κούραση άνευ προηγουμένου. Όπως πάντα θα εγκαταλείψω στη μέση και θα φύγω απογοητευμένη. Εγώ. Που κάποτε το πάλευα μέχρι το τελευταίο λεπτό. Κι όμως ναι, δεν ξέρω γιατί έχω παραιτηθεί τόσο πολύ. Δεν έχω το κουράγιο πια. Νιώθω σαν να ‘χω μπροστά μου ένα θεόρατο βουνό και δεν ξέρω πως να το ανεβώ. Θέλω κάτι να με καθοδηγήσει, μια πυξίδα.

Προσπαθώ, δεν είναι ότι δεν προσπαθώ. Κάθομαι με το βιβλίο μπροστά μου αλλά αντί για εξισώσεις βλέπω καταπράσινα λιβάδια. Κάποια μαθήματα μ’ αρέσουν και τα ξέρω. Αλλά έτυχε σ’ αυτή την εξεταστική να είναι μόνο 2. Ποτέ δεν είχα να αντιμετωπίσω χειρότερα μαθήματα. Χειρότερες πιθανότητες επιτυχίας. Χειρότερους καθηγητές. Λιγότερη διάθεση.

Και παρόλ’ αυτά σήμερα θα βγω. Και θα πιω. Γιατί με κούρασε η νηφαλιότητα. Γιατί και που έμεινα μέσα δεν έκανα κάτι καλύτερο. Γιατι θέλω να χαλαρώσω δεν αντέχω άλλο.

Μπορεί να τα καταφέρω τελικά, μπορεί και όχι. Περιμένω να δω αν για άλλη μια φορά θα με σώσει ο άλλος μου εαυτός. Αυτός που πάντα εμφανίζεται τις δύσκολες στιγμές. Ή ίσως και όχι ίσως να είναι πολύ αργά για να σωθώ πια.

Ζούμε στην μικρή μας πόλη. Καμαρώνουμε για τα τετράγωνα σπίτια μας. Κοιμόμαστε στα μαλακά κρεβάτια μας. Χρησιμοποιούμε τις μικροσκοπικές οδοντόβουρτσες μας. Αναπνέουμε τον μολυσμένο αέρα μας. Και όταν κάτι δεν πάει όπως το είχαμε σχεδιάσει τότε λυπόμαστε. Το σύμπαν μας είναι τόσο δα μικρό. Υπάρχει αδικία, πείνα, αρρώστιες, πόλεμος  εμείς όμως στεναχωριόμαστε που χάσαμε το λεωφορείο και αργήσαμε στο ραντεβού.

Μικρότητα να ζηλεύεις τον φίλο σου επειδή είναι καλύτερος από σένα. Μικρότητα να κλέβεις σειρές στις ουρές γιατί βαριέσαι να περιμένεις. Μικρότητα να αφήνεις τα σκουπίδια σου από δίπλα στον κάδο όταν είναι γεμάτος. Μικρότητα που πήρες ένα σοκολατάκι παραπάνω. Μικρότητα που κουτσομπόλεψες τον Β με τον Γ.

Και τύψεις. Τύψεις γιατί δεν είσαι τέλειος μέσα στην μικρότητα σου. Τύψεις που ξέχασες να πλύνεις τα δόντια σου. Τύψεις που δεν είπες το σωστό πράγμα την κατάλληλη στιγμή. Τύψεις που δεν κατάφερες να γίνεις κάτι το σημαντικό. Τύψεις που λέρωσες το ρούχο σου. Τύψεις που είπες ψέματα. Τύψεις που δεν βλέπεις αυτούς που αγαπάς αρκετά συχνά.

Και ξαφνικά τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία.

Είσαι νεκρός.

Δεν έχω γράψει εδώ και λίγο καιρό. Στην αρχή ένιωθα ότι αν έγραφα θα έπρεπε να ήταν για την πολιτική κατάσταση της Ελλάδα και μετά κατάλαβα ότι δεν είχα να πω κάτι ούτως ή άλλως. Όχι ότι δεν έχω κάποια άποψη για τα όσα συνέβησαν. Εγκατέλειψα όμως γρήγορα την προσπάθεια να την εκφράσω όταν κατάλαβα ότι δεν θα με ακούσει κανείς.

Οι γιορτές ήρθαν και πέρασαν και το 2009 φαίνεται από την αρχή ότι είναι το έτος μου ή το έτος των ιχθύων ή το έτος όλων των μέχρι τώρα γκαντέμηδων εκεί έξω. Μπορεί βέβαια να μην είναι το έτος μου και όλα αυτά που μου συνέβησαν μέχρι τώρα να έτυχε να συμβούν την αυγή του 2009. Γενικά με τις επετείους τις γιορτές και τα λοιπά δεν τα πάω καλά. Δεν καταλαβαίνω τη διαφορά μεταξύ 31/12 και 1/1 και τις δύο μέρες ήμουν ακριβώς η ίδια. Νομίζω δηλαδή. Γιατί αν κάθε μέρα είμαι ίδια με την προηγούμενη τότε θα είχα μείνει ίδια τα τελευταία 20 παρά κάτι χρόνια. ( φοβερή διαπίστωση….)

Δεν έμεινα ίδια όμως. Τα τελευταία χρόνια βιώνω μια αλλαγή που δεν ξέρω που θα με βγάλει αλλά μάλλον μου αρέσει. Η αλλαγή έγινε τόσο αργά και σταδιακά που ούτε που την ένιωσα. Αλλά όταν βλέπω πως ήμουν και πως είμαι μέσα σε 2-3 χρόνια μου φαίνεται ότι μάλλον δεν είμαι κάτι το στερεό αλλά μάλλον υγρό που κυλάει και αλλάζει συνεχώς. Αλλάζουν οι άνθρωποι. Όχι το πόσο εγωκεντρικοί είναι ίσως. Αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Πώς τον κρίνουν. Πως νιώθουν για τους άλλους ανθρώπους. Σιγά σιγά μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου και όταν το μάθεις αυτό μετά αρχίζεις να αγαπάς και τους άλλους

Μερικές φορές όλο και πιο συχνά νιώθω ότι είμαι 2 άτομα. Το ένα υπάρχει και κάνει όλα αυτά που κάνω και το άλλο παρακολουθεί. Η τάσεις φυγής μου είναι μεγαλύτερες και από την δύναμη Coriolis και το άτομο που παρακολουθεί πάντα θέλει να φύγει. Μα που θέλω να πάω τέλος πάντων;

Η πραγματικότητα υπάρχει, είναι απειλητική και δεν μπορείς να της ξεφύγεις. Ελπίζω όταν τελειώσω με τις υποχρεώσεις μου εδώ να φύγω. Προσπαθώ να διαλέξω μια χώρα όπου θα έχει νερό, φαγητό και πολιτική ηρεμία τα επόμενα 50 χρόνια. Φοβάμαι βέβαια ότι αν διαλέξω μια χώρα σκοτεινή δεν θα αντέξω και πολύ. Μ’ αρέσει ο ήλιος. Νομίζω ότι κατά κάποιο τρόπο παίρνουμε ενέργεια από τον ήλιο. Ήταν ένας τύπος στην Ινδία που ισχυρίζονταν ότι είχε να φάει και να πιει χρόνια και έπαιρνε όλη την ενέργεια που χριεαζόταν από τον ήλιο. Νομίζω πως τον πιστεύω. Μα τι λέω όμως. Πως θα φύγω από δω; Όταν είμαι με ανθρώπους είμαι χαρούμενη όταν είμαι μόνη μελαγχολώ. Άραγε θα μπορούσε να με καταλάβει ένας Φιλανδός;

Δεν ξέρω αν φταίω εγώ που είμαι έτσι ή είναι φυσιολογικό. Λένε ότι όποιος λέει ότι θα φύγει δεν φεύγει ποτέ. Ίσως είμαι καταδικασμένη να μείνω εδώ για πάντα. Μερικές φορές πέφτω στην παγίδα να κάνω μεγαλόστομες δηλώσεις στους γύρω μου. Το αν θα τις πραγματοποιήσω είναι άλλο θέμα. Η ζωή είναι μια σκηνή και γω παίζω ασταμάτητα. Μ’ αρέσουν οι δυνατές σκηνές. Μ’ αρέσει το γέλιο, το δάκρυ, τα έντονα συναισθήματα. Δεν μπορώ την νωθρότητα, την αδιαφορία.

Μερικές φορές γελάω με τον εαυτό μου που νομίζει ότι είναι σπουδαίος και άλλες σκέφτομαι ότι εγώ θα ζήσω τη ζωή μου κι ότι γίνει.