Όχι δεν πρόκειται για ένα ποστ που θα σας βοηθήσει στην αναζήτηση της ευτυχίας αλλά ούτε και πρόκειται για την συνέχεια του βικτωριανού μου δράματος. Ξέρω ότι θα προτιμούσατε να διαβάσετε γι’ αυτό αλλά θα διαβάσετε για μένα instead. Oh, come on. Δεν είναι ευγενικό να παρατήσετε αυτό το ποστ στη μέση (αρχή, actually) επειδή έχει ένα βαρετό (φαινομενικά) θέμα. Όσο για την αγγλιδούλα που λέγαμε, μην στεναχωριέστε, θα έρθει η ώρα της.

Λοιπόν, η ιδέα για αυτό το ποστ μου ήρθε ακούγοντας το σάουντρακ του Pulp Fiction. Και αυτό ακούω και τώρα. Ω πολυπληθείς αναγνώστες μου, μην αρχίσετε τα comments για τις υπόλοιπες τόσο καλύτερες ταινίες του Ταραντίνο. Αυτή είναι Η ΤΑΙΝΙΑ του Ταραντίνο. Τέλος. Και τώρα, let’s get on with this post. Το μπλογκ είναι κάτι σαν ημερολόγιο σωστά; Οπότε μπορώ να μιλήσω για το πως νιώθω. Και ναι νιώθω γαμάτα. Αλλά για πρώτη φορά στην ζωή μου δεν μπορώ να μοιραστώ την γαματοσύνη των συναισθημάτων μου με κανέναν. Όλοι στεναχωριούνται που θα φύγω. Ή έστω νιώθουν υποχρεωμένοι να προσποιούνται το παραπάνω. Και έτσι δεν έχω με ποιον να χοροπηδήσω για έναν ακόμα χαμένο χρόνο σπουδών στο βωμό του αλκόολ και της υπέρτατης χαράς. Σε 18 μέρες ακριβώς λοιπόν φεύγω. Ω ναι. Arrivederci, Adieu, Adios, Sayonara, Tschüss και αλλά πολλά ακόμα που δεν θα τα μάθετε ποτέ γιατί βαρέθηκα να τα ψάχνω στο google. Και νιώθω τόσο ευτυχισμένη που αν δεν το πω κάπου θα σκάσω! Μα γιατί να είμαι τόσο ενοχλητικά εξωστρεφής; Οπότε το λέω εδώ: ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ! Φίλοι μου, δεν με νοιάζει που σας αφήνω πίσω, συγγνώμη! Περάσαμε πολλά ή και λιγότερα χρόνια μαζί και εύχομαι να περάσουμε ακόμα περισσότερα. Σας αγαπώ απεριόριστα αλλά αυτοί οι 6 μήνες είναι δικοί μου. Και θα είναι υπέροχοι.

Κάπου εδώ να κάνω ένα διάλειμμα και να πω ότι κάτι έχει πάει μάλλον στραβά στη σχέση μου με το μπλόγκινγκ. Συνήθως κάποιος γράφει όταν δεν είναι καλά εγώ πάλι γράφω όποτε…ακούω ωραία μουσική

So, that’s all folks.

Με τη συχνότητα που γράφω μάλλον θα ήταν σοφό να σας ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα από τώρα. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις; Μπορεί να ανακαλύψω κάποιο μελωδικό νέο album. Επίσης, θα σας συμβούλευα να μην προσπαθήσετε να απομακρύνετε τους εαυτούς σας από την Χριστουγεννιάτικη χαρά. Α και τραγουδήστε δυνατά τα Χριστούγεννα της Βανδή (!) ή όποιο άλλο Χριστουγεννιάτικο σας αρέσει. Που ξέρετε; Μπορεί και να πιάσει.

May Santa be good to you.

Ήταν μια ξάστερη αυγουστιάτικη νύχτα και καθόμουν σε ένα απ’ τα παγκάκια στον κήπο των Φοσινγκς. Συλλογιόμουν την αδερφή μου στο Κεντ και σκεφτόμουν να την επισκεφτώ μιας και απομονωμένη στην βρετανική εξοχή δεν είχα πάει σε πολλούς χορούς αυτή την άνοιξη. Ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά, κάποιος ξεπρόβαλε πίσω απ’ τους θάμνους. Ήταν ένας κοκκινομάλλης νεαρός άντρας με καταγάλανα μάτια και φορούσε λασπωμένες μπότες ιππασίας. Ξαφνιάστηκε που με είδε όσο και γω και τα βλέμματα μας συναντήθηκαν φευγαλέα. Για κάποιο λόγο ξαφνικά ταράχτηκα, αλλά δεν πρόλαβα να το σκεφτώ γιατί τότε θυμήθηκε τους τύπους και κάνοντας μια μικρή υπόκλιση μου συστήθηκε. Τον έλεγαν Μπάρτυ, Μπάρτυ Κρουτς.

Η συνάντηση μας δεν κράτησε πολύ. Πριν προλάβω να τον ρωτήσω κάτι παραπάνω υποκλίθηκε ξανά και χάθηκε μέσα στην νύχτα. Έμεινα να σκέφτομαι τα γαλανά του μάτια αλλά γρήγορα έδιωξα τη σκέψη από το μυαλό μου και επέστρεψα στην έπαυλη γιατί η ώρα ήταν περασμένη. Ξαπλώνοντας να κοιμηθώ βρήκα τον εαυτό μου να αναλογίζεται και πάλι τον νεαρό. Αποφάσισα να ερευνήσω ποιος ήταν αυτός ο Μπάρτυ Κρουτς το επόμενο πρωί και με αυτή την καθησυχαστική σκέψη αποκοιμήθηκα.

Η επομένη ξημέρωσε θαμπή και συννεφιασμένη και δεν μπορούσα να δω έξω από το παράθυρο μου πέρα απ’ τα δεντράκια του κήπου. Με την βοήθεια της καλής μου της Λίντια φόρεσα το φόρεμα μου και κατέβηκα για πρωινό. Η κυρία Φόσινγκ ξαφνιάστηκε που με είδα να κατεβαίνω τόσο νωρίς, συνήθως καθυστερούσα στο πρωινό και ήξερα ότι αυτό ήταν μια από της αγαπημένες τις αφορμές για να με κακολογεί μέχρι και στις υπηρέτριες αυτή η γρια καρακάξα. Όταν κάθισα στο τραπέζι την καλημέρισα και σχολίασα τον μουντό καιρό.

“Έμιλι χρυσή μου, έρχεται το φθινόπωρο. Είναι ήδη 27 Αυγούστου”

“Έχετε δίκιο θεία.” Δίστασα για λίγο αλλά συνέχισα δήθεν αδιάφορα.

“Αλήθεια, φιλοξενείτε κάποιον άλλον αυτές τις μέρες στο Φόσινγκς Πάλας;”

” Όχι χρυσή μου, μόνο εσένα, πως σου πέρασε από το μυαλό;”

“Τίποτε το ιδιαίτερο θεία, απλώς χθες ενώ καθόμουν στον κήπο πέρασε ένας άγνωστος άντρας. Μου συστήθηκε ως Μπάρτυ Κρουτς.”

“Ωστε πέρασε από τον κήπο μας; Μεγάλο θράσος. Ακόμα δεν ήρθε και να τριγυρνάει σε ξένα κτήματα. Είναι ανιψιός του βαρώνου Πέτιγκτον και έχει έρθει για λίγες μέρες. Έχω ακούσει τα χειρότερα για την οικογένεια του χρυσή μου. Λέγεται στο χωριό ότι ο πατέρας του είχε κλεφτεί με μία πόρνη αλλά μετά λογικεύτηκε και γύρισε πίσω στο σπίτι του. Αν ήμουν γυναίκα του θα τον είχα διώξει αμέσως αν θέλεις τη γνώμη μου. Βέβαια δεν έχουν όλες την καταγωγή μου. Απορώ πάντως πως καταδέχεται η γυναίκα του αυτή την κατάσταση. Βέβαια είναι από μια πολύ φτωχική οικογένεια από όσο έχω μάθει. Ο πατέρας της ήταν ένας απλός πάστορας. Έμιλι, χρυσό μου αν τον ξαναδείς στον κήπο μας τον νεαρό να με ενημερώσεις αμέσως . Δεν μπορεί να μας αμολάει τον ανιψιό του ο Πέτιγκτον. Α έχω και γι’ αυτό να σου πω… “

“Καλά θεία μου φτάνει.”  Την διέκοψα, συνεχίζοντας

“Έχω φοβερό πονοκέφαλο και λέω να κάνω μια βόλτα στον κήπο να πάρω λίγο αέρα.”

“Μα δεν έφαγες τίποτε!”

“Θα φάω αργότερα” την διαβεβαίωσα και έφυγα όσο μπορούσα από την τραπεζαρία. Η θεία μου μπορούσε να γίνει ανυπόφορη όταν άρχιζε να μιλάει για τα κουτσομπολιά του χωριού. Τίποτε δεν την ηδόνιζε περισσότερο από διαλυμένες οικογένειες και αποτυχμένες ερωτικές ιστορίες. Ώρες ώρες με αηδίαζε. Γρήγορα όμως ξέχασα την θεία μου και άρχισα να περπατώ προς την δυτική πλευρά του κήπου. Παρά τις προτροπές της δεν είχα θαυμάσει ακόμα τις μπιγκόνιες στον κήπο του βαρώνου Πέτιγκτον. Ίσως ήταν καιρός να το κάνω…

Δεν θα σας αραδιάσω τα εσώψυχα μου. Ούτε θέλω να πω μια τρομακτική ιστορία. Απλώς ακούω David Bowie.

Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό ας περάσουμε σε άλλα. Μια μέρα έγραψα μια παράγραφο. Και μετά και δεύτερη.  Και μετά ξεπήδησαν απ’ το κεφάλι μου 2 ήρωες της βικτωριανής εποχής. Όχι δεν διαβάσατε λάθος. Όπως φαντάζεστε όλο το εγχείρημα ήταν απλώς μια πλάκα μεταξύ φίλων. Λέω λοιπόν να το ποστάρω και εδώ. Και μετά ποιος ξέρει, μπορεί να υπάρξει και συνέχεια. Μόνο μην το πάρετε και πολύ στα σοβαρά :-p

Όμως πριν διαβάσετε το πρώτο κεφάλαιο του Ρομάντζου στην Ομίχλη. ( Ω ναι, έτσι το ονόμασα!) ίσως ν’ αναρωτιέστε τι έκανα  αυτούς τους  4 μήνες που χωρίζουν αυτό το ποστ από το προηγούμενο. Τίποτε το σημαντικό. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πέρασα ωραία. Για πρώτη φορά προσπάθησα να οργανώσω την ζωή μου. Έφτιαξα λίστες. Τι πρέπει να κάνω, τι θέλω να κάνω και τι πρόκειται τελικά να κάνω.  Και ονειρεύτηκα. Για όσα θα έρθουν. Αλήθεια, δεν σας είπα. Θα πάω για Erasmus. Το κερασάκι στην τούρτα της φοιτητικής μου ζωής. Σκοπεύω να μεθύσω, να χαλάσω το συκώτι μου, να ερωτευτώ παράφορα, να πάω στην Ιρλανδία την ημέρα ανεξαρτησίας, να χορέψω μέχρι τελικής πτώσεως και άλλα τέτοια επαναστατικά. Μέχρι τότε, περιμένω. Μαζεύω ωραίες αναμνήσεις από δω για να έχω να θυμάμαι τις βροχερές μέρες στο Reading και δουλεύω ασταμάτητα για να μπορέσω να γυρίσω όλη την Ευρώπη. Στο μεσοδιάστημα γράφω και καμιά Ιστορία για ανοργασμικές αγγλιδούλες του 19^ου αιώνα και ακούω Bowie.

Γιατί αν μη τι άλλο, πρέπει να μπω στο πνεύμα της χώρας…

Γύρισα από τις διακοπές. Γκρίνιαξα για λίγο. Μετά κατάλαβα ότι δεν μου πάει η γκρίνια και σταμάτησα κι άρχισα να κάνω σχέδια γι’ άλλες διακοπές και ύστερα ένα σωρό πράγματα συνέβησαν. Πήγα για ψώνια αλλά δεν μπορεσα να αγοράσω τίποτε. Μου φαινόταν ότι είχα τα πάντα. Μάλλον κάτι έπαθε η ανάγκη μου για κατανάλωση. Θα δω λίγο τηλεόραση μπας και μου περάσει. Διάβασα και το προηγούμενο ποστ μου και κατάλαβα τι εννοεί ένας φίλος μου όταν με αποκαλεί αηδιαστικά αισιόδοξη. Μετά αποφάσισα να διαβάσω για τον Σεπτέμβρη αλλά  το σχέδιο ναυάγησε. Κι έτσι, αφού βαρέθηκα την Θεσσαλονίκη αποφάσισα να πάω στην Χαλκιδική και ήταν ωραία, γνώρισα ένα σωρό κόσμο και είδα άλλον κόσμο που ήξερα και παίζαμε επιστραπέζια όλοι μαζί. Αλήθεια, πότε θα μεγαλώσω; Και μετά -αχ όλα σε μένα συμβαίνουν- μέσα σε μια κατάμεστη θαλασσα κατάφερα να είμαι αυτή που πιάστηκε σε ένα αγκίστρι. Ένας γιατρός που ήταν εκεί μου το αφαίρεσε με μια τραυματική επέμβαση κατά τη διάρκεια της οποίας έδωσα ένα φαντασμαγορικό show. Είχαν μαζευτεί και ένα σωρό περίεργοι. Απορώ αν ηδονίζονταν από τα «Πονάω Πονάαααω» ή από την θέα του φρέσκου αίματος. Όπως και να χει πέρασε κι’ αυτό γύρισα τώρα πάλι στη Θεσσαλονίκη που είναι γεμάτη σκόνη και νέφος και ζέστη και μέσα σ’ όλα εγώ προσπαθώ να περπατήσω γιατί όπως πάντα θέλω να πάω παντού, να μην χάσω τίποτε. Κουτσαίνω  (από το αγκίστρι) αλλα δεν πτοούμαι. Πήγα ήδη για υπεράριθμους καφέδες και το βράδυ σκοπεύω να συνεχίσω. Ελπίζω να μην βρεθώ στο ίδιο μέρος με τον έρωτα της ζωής μου σήμερα. Φαντάσου να ναι κει αλλά να μην θέλει να με γνωρίσει επειδή κουτσαίνω. Τρομακτικό. Μέσα σ’ όλα αυτά  έλυσα και 2 τόμους Γρίφο και έμαθα ένα σωρό πράγματα. Το ξέρατε ότι υπήρχε βυζαντινός ναύαρχος με το όνομα Νασαρ;

Σε δυο μέρες φέυγω διακοπές. Δίνω και δυο μαθήματα στο ενδιάμεσο, παράπλευρες απώλειες μιας ζωής στο πολυμίξερ. Με υπέροχες μουσικές φτιάχνω τη βαλίτσα μου και δεν διαβάζω . Ακούω  τ’ αγαπημένα τραγούδια μιας άλλης ψυχής. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ,  ξαφνικά καταλαβαίνω! Υπάρχει τόσο ομορφιά εκεί έξω και τόσα πράγματα που περιμένουν να τ’ ανακαλύψω  και δεν ξέρω, κάτι έχω πάθει. Είμαι ευτυχισμένη, θα φύγω διακοπές με τους πιο αγαπημένους μου φίλους. Εκεί δεν θα χρειάζεται να προσπαθώ πια, θα είμαι ο εαυτός μου και θα ξεχάσω παρελθόν και μέλλον. Θα αφήσω τα πάντα πίσω μου και θα κολυμπήσω σε πανέμορφες ακτές.

Είμαι ευτυχισμένη, νιώθω  πιο όμορφη από ποτέ και τόσο μα τόσο αποφασισμένη να αγαπήσω τον εαυτό μου πέρα ως πέρα. Είμαι ευλογημένη, έχω φίλους που με αγαπούν και τους αγαπώ. Είμαι τυχερή, σκάω από υγεία!

Ήρθε το καλοκαίρι και ο ήλιος μου φτιάχνει το κέφι.

Και θυμάμαι, πόσα θυμάμαι! Θυμάμαι  βόλτες με τα ποδήλατα και  κρυφτό. Θυμάμαι να μαθαίνω κολύμπι. Θυμάμαι γδαρμένα γόνατα. Θυμάμαι απέραντες παραλίες. Θυμάμαι καλοκαιρινούς έρωτες από δω και από κει. Και βραδινά μπάνια. Και παιχνίδια στην άμμο. Και Α-γιούτο Τρίκορφο. Θυμάμαι Σαντορίνη πρώτη φορά με φίλους.  Θυμάμαι Καρπούζι και τυρί. Θυμάμαι καλοκαίρι στην Αλεξανδρούπολη. Θυμάμαι να φτιάχνω πύργους στην άμμο

Είμαι ευτυχισμένη, ήρθε το καλοκαίρι, οι εργασίες τελείωσαν,  η εξεταστική τελειώνει, τα ιδιαίτερα τελείωσαν, τα γερμανικά τελείωσαν,  το δίπλωμα οδήγησης  τελείωσε το ίδιο και οι ατελείωτες ώρες στην γραμμή 5 του ΟΑΣΘ.

Είμαι ελεύθερη, είμαι ανάλαφρη, είμαι φτερό στον άνεμο!

Καλό Καλοκαίρι λοιπόν !

- Να πάρω αυτο το παιχνίδι μπαμπά;

- Όχι

- Να πάρω αυτο το παγωτό μπαμπά;

- Όχι …

Αυτή την απάντηση άκουγα από τον πατέρα μου κάθε μέρα για πολλά χρόνια όταν ήμουν παιδί. Δεν το έκανε επειδή είχα υπερβολικές απαιτήσεις ή επειδή δεν μπορούσε να αγοράσει αυτά που ζητούσα αλλά επειδή θεωρουσε ότι η σωστότερη παιδαγωγική μέθοδος είναι να λες στο παιδί σου όσο περισσότερα όχι μπορείς.

Δεν είμαι ειδικός στην ψυχολογία όμως, διαβάζω και ακούω από πολλές πηγές ότι το μεγαλύτερο μέρος του χαρακτήρα διαμορφώνεται κατά την παιδική ηλικία. Έτσι, δυστυχώς ή ευτυχώς η ανατροφή που θα πάρουμε από τους γονείς μας είναι αυτή που αργότερα θα καθορίσει τη συμπεριφορά μας με τρόπους που ίσως δεν συνειδητοποιούμε.

Τώρα πια λοιπόν, κρυφά μέσα μου ευχαριστώ τον πατέρα μου, ο οποίος διαλέγοντας αυτόν τον δύσκολο δρόμο – αν αναλογιστεί κανείς το πόσο πιο εύκολο είναι να πεις ένα απλό ναι και να γλιτώσεις από γκρίνια και καυγάδες – μου έμαθε πως δεν μπορώ να κάνω πάντα ότι θέλω και ότι δεν είμαι το κέντρο του κόσμου. Μπορώ να πω ότι αυτή η βαθιά ριζωμένη πλέον αντίληψη με έχει βοηθήσει να γίνω ένας πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

Κάποιοι με έχουν ρωτήσει γιατί είμαι σχεδόν πάντα καλοδιάθετη. Γιατί να μην είμαι; Τι άλλο να ζητήσω στη ζωή μου? Έχω υγεία και ευημερία, ζω άνετα και χωρίς στερήσεις ,έχω φίλους και οικογένεια. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ αυτό το ανικανοποίητο που έχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου και αλήθεια, αναρωτιέμαι αν θα γέμιζε αυτό το κενό ακόμα και αν γινόταν πλανητάρχες ή νομπελίστες ποιητές.

Βλέπω ανθρώπους που αν το παραμικρό πάει στραβά ή αν δεν γίνει το δικό τους δυσανασχετούν σε υπερβολικό βαθμό. Αναμφισβήτητα πρόκειται για ανθρώπους που δεν άκουσαν αρκετά ΟΧΙ μικροί. Αλήθεια, δεν φταίει κανείς για την ανατροφή που του έδωσαν. Και κάθε γονιός ανατρέφει το παιδί του όπως πιστεύει αυτός καλύτερα. Δυστυχώς, όμως άθελα τους επηρεάζουν την μετέπειτα ζωή μας με τρόπους που δεν φαντάζονται.

Φυσικά και οι γονείς μου δεν ήταν σε όλα τέλειοι. Γι’ αυτό συγχωρέστε με αν ίσως υπονόησα ότι είμαι υπεράνω του να γίνεται αυτό που θέλω ή οποιασδήποτε φιλοδοξίας. Και φιλοδοξίες έχω και όνειρα κάνω και το δικό μου θέλω να περνάει, απλά  αν τελικά δεν συμβεί αυτό που θέλω, δεν χάθηκε κι ο κόσμος!

I have a lust for life
cause of a lust for life.

Ξυπνάς το πρωί και έχει μια πανέμορφη λιακάδα ή μπορεί απλά έτσι να σου φαίνεται,  ο καφές είναι το ίδιο υπέροχος με το όνειρο που έβλεπες πριν ξυπνήσεις και συ είσαι έτοιμος να ζήσεις την καλύτερη μέρα της ζωής σου.  Είσαι έτοιμος να περάσεις καταπληκτικά και μοναδικά και υπέροχα γιατί απλά  είναι τόσο ωραίο να σαι ζωντανός.

Ναι λοιπόν είμαι 20 χρονών! Η ωραιότερη ηλικία που μπορεί να υπάρξει. Χιλιάδες όμορφες στιγμές με περιμένουν κι έχω σκοπό να γίνω απέραντα και εκστατικά ευτυχισμένη. Είμαι έτοιμη να πάω στα πιο λαμπερά πάρτι και στα πιο παρακμιακά μπαρ, να πιω χιλιάδες ποτά, να χορέψω ως το πρωί, να γνωρίσω τους καλύτερους ανθρώπους του κόσμου, να ερωτευτώ παράφορα και αμετάκλητα, να κάνω έρωτα ξανά και ξανά και ξανά…

Η ζωή απλώνεται μπροστά μου γεμάτη υποσχέσεις. Θα γιορτάσω ως το πρωί και μετά λίγο ακόμα την απέραντη ομορφία της νιότης μου. Όπως λέει και μια συγγραφέας:

Είμαι είσκοσι χρονών, το φωνάζω. Γεννήθηκα πριν από χιλιάδες χρόνια, είμαι είκοσι χρονών γεννιέμαι τούτη τη στιγμή, ποτέ δεν θα πεθάνω. Είμαι είκοσι χρονών, κυρίαρχος του κόσμου!

Δεν είμαι τρελή, τα μυαλά μου τα χω τετρακόσια. Οι σκέψεις μου είναι σαν τα χρωματιστά γυαλάκια του καλιεδοσκοπίου: μπερδεύονται, αλλάζουν σχήματα, χίλιες αντανακλάσεις, αλλά όλα είναι συμμετρικά και μαθηματικά μελετημένα.

Τι να πρωτοδώ; Τι να πρωτοζήσω;

Είμαι 20 χρονών! Κυρίαρχος του Κόσμου!

Στο λεωφορείο.

Σήμερα καθόμουν στο αστικό δίπλα σε μία κυρία η οποία μιλούσε στο κινητό. Και ενώ μιλούσε ξαφνικά ρωτάει τον συνομιλητή της:

Έμαθες τι έπαθε η Αναστασία;
…
Η Αναστασία πέθανε.
…
Άκουσες τι σου είπα;
…
Πέθανε η Αναστασία.

Και το είπε με μια φυσικότητα, μια ηρεμία σαν να μιλούσε για τον καιρό. Και μου φάνηκε κρίμα που αντιμετώπιζε τον θάνατο της κοπέλας αυτής σαν κάτι το τόσο αδιάφορο. Δεν την ξέρω την Αναστασία, δεν ξέρω αν ήταν καλή η κακιά, όμορφη ή άσχημη. Δεν μπόρεσα καν να νιώσω κάτι για το θάνατο της. Μου φάνηκε το ίδιο παγερά αδιάφορος με την κυρία αυτή. Απλά μου ακούστηκε περίεργα να το ανακοινώνει έτσι ψυχρά σε όλο το λεωφορείο. “Η Αναστασία πέθανε.”

Μην με παρεξηγήσετε, δεν έχω πρόβλημα με το θάνατο. Ούτε και αποφεύγω να τον σκέφτομαι ή να μιλάω γι’ αυτόν. Είναι ένα φυσικό επακόλουθο της ζωής, αυτό μ’ έμαθαν. Όλοι θα πεθάνουν και δεν είναι κάτι το περίεργο. Και οι γονείς μου και οι φίλοι μου και όλοι όσοι αγαπώ. Το θέμα για πολλούς είναι ταμπού και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Αν αναφέρεις κάτι σχετικό όλοι αρχίζουν τα φτου-φτου από δω και από κει και να σε κοιτούν λες και ξεστόμισες την υπέρτατη ύβρη. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για κάποιους να αντιμετωπίσουν την αλήθεια; Ο θάνατος είναι κάτι το απόλυτα φυσικό και αναμενόμενο. Ίσως να είμαι μακάβρια. Σίγουρα με στεναχωρούν όλ’ αυτά δεν είμαι αναίσθητη. Για την ακρίβεια είμαι άνθρωπος που σπαράζει η καρδιά του με κάτι τέτοια. Αλλά, εγώ δεν μιλάω γι’ αυτό. Απλά, δεν καταλαβαίνω αυτούς που αποφεύγουν όχι απλά να το συζητήσουν αλλά μέχρι και να τους περάσει από το μυαλό. Είναι σαν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.

Άλλωστε η αιωνιότητα με τρομάζει. Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο μαρτύριο από την αιώνια ύπαρξη….

Χωρίς τέλος.
Χωρίς λύτρωση.

Ιδέα μου είναι ή τελευταία η μουσική έχει πιάσει πάτο; Μήπως γίνομαι υπερβολική όταν λέω ότι δεν βγαίνει πια καλή μουσική; ίσως να μην ψάχνω στα σωστά μέρη. Είχα πάει και σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης πριν από ένα μήνα. Αλλά περισσότερο μου δημιούργησε αρνητικά συναισθήματα παρά μου άρεσε. Όσο για την λογοτεχνία, διαβάστε 2-3 σελίδες από την καινούργια εκδοτική επιτυχία (Twlight) και θα καταλάβετε. Τα άρλεκιν πιο καλογραμμένα είναι.

Τι θέλω να πω; Έχω την αίσθηση ότι βιώνουμε την παρακμή ή ίσως και μια ύφεση του δυτικού πολιτισμού. Μια κατρακύλα. Πολλών ειδών. Και μέσα σ’ όλα και πολιτισμική. Άλλωστε ο πολιτισμός για να υπάρξει απαραίτητες προϋποθέσεις είναι μια καλή οικονομία και μια καλή ζωή. Όταν η ζωή σου είναι γεμάτη προβλήματα και ιδιαίτερα οικονομικά δεν είσαι σε θέση να παράγεις πολιτισμό, ούτε καν για να είσαι πολιτισμένος ο ίδιος. Δεν θα συνεχίσω να μιλάω για τα οικονομικά προβλήματα, μάλλον έχουμε βαρεθεί να τα ακούμε. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ζω σε μια εποχή που της λείπει ο πολιτισμός, και σε μια χώρα που της λείπει ακόμα περισσότερο. Η κουλτούρα δεν είναι κάτι το διακοσμητικό. Η κουλτούρα είναι μέσα στην ψυχή. Ένα καλό βιβλίο μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το ίδιο και μια καλή ταινία. Η κάθαρση έρχεται μέσα από τον ‘φόβο’ και το ‘έλεος’ στο αρχαίο ελληνικό δράμα. Βιώνουμε εμείς την κάθαρση; Υπάρχουν γύρω μας τα ερεθίσματα για να μας οδηγήσουν στον εξευγένιση της ψυχής μας;

Είναι κρίμα, έχουμε τόση τεχνολογία και δεν μπορούμε να γίνουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι.

Δεν είχα ίντερνετ και ψαχούλευα τον υπολογιστή μου. Ανακάλυψα ότι τα τελευταία 2 χρόνια έχω γράψει αναρίθμητα ποστ τα οποία τελικά έμειναν μισοτελειωμένα και ξεχάστηκαν ή τα θεώρησα πολύ προσωπικά για να βγουν στην επιφάνεια. Ήταν σαν να ξανα-ανακάλυπτα τον εαυτό μου.Μερικά ήταν απλά μερικές γραμμές και άλλα δεν έβγαζαν νόημα αλλά παρόλ’ αυτά το διασκέδασα.

Είναι διδακτικό να ξαναδιαβάζεις κείμενα σου γιατί, εκτός από την αυτοκριτική που κάνεις αναγκάζεις τον εαυτό σου να γυρίσει πίσω και να σκεφτεί όπως σκεφτόσουν όταν έγραψες το ποστ. Αναρωτιέσαι, γιατί το είπα αυτό; Είναι αλήθεια πολύ έξυπνο αυτό που έλεγαν οι λατίνοι λοιπόν: Scripta manent. Πραγματικά, οι αναμνήσεις μπορεί να θάβονται, οι στιγμές να ξεχνιούνται αλλά διαβάζοντας σε μπορείς να βιώσεις μια ‘μεταφορά’ στον χρόνο και να ξυπνήσεις αναμνήσεις που δεν θυμόσουν ότι είχες.

Μετά, από αυτά φαντάζομαι περιμένετε να ανεβάσω τα εσώψυχά μου or something, αλλά καμία σχέση. Απλώς θα ποστάρω 2-3 προβληματισμούς μου που ίσως να μην τους έχω τώρα πια τόσο έντονα αλλά τότε με είχαν απασχολήσει οπότε θέλοντας να μείνουν κάπου και όχι να χαθούν στο επόμενο format θα τους ποστάρω.

Πάντως, αν τυχόν γράφετε και σεις, δοκιμάστε να ξαναδιαβάσετε τον εαυτό σας και που ξέρετε, μπορεί να είχατε βρει τη λύση σε κάποιο πρόβλημα σας τότε και να το έχετε ξεχάσει!